Αρχής γενόμενης από τους τερματοφύλακες, το oistros24 παρουσιάζει από σήμερα και για τις 10 επόμενες Κυριακές τις δικές του επιλογές για τους 10 κορυφαίους ανά θέση στο ποδόσφαιρο.Το θέμα σηκώνει πολλή κουβέντα. Το 10 είναι μικρό νούμερο για να τους χωρέσεις όλους αυτούς που έχεις στην κούτρα σου. Αυτό όμως είναι που το καθιστά ξεχωριστό. Στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι το 10 του καλό, μα οι 10 οι καλύτεροι. Από σήμερα και για της 10 επόμενες Κυριακές, θα επιχειρήσουμε μία -υποκειμενική είναι η αλήθεια- αξιολόγηση για τις 11 θέσεις του ποδοσφαίρου.
Η αρχή γίνεται από εκεί που ξεκινάει και μία ομάδα: τον τερματοφύλακα. Οι υποψήφιοι ήταν πολλοί. Ισως κάποιοι που έμειναν εκτός, να έπρεπε να βρίσκονται εντός. Ντασάεβ, Φαν ντερ Σάρ Καρβαχάλ (ο Μεξικανός με τα πέντε Μουντιάλ), Καν, Σίλτον, Πρεντόμ, Ταφαρέλ, Αρκονάδα, Θουμπιθαρέτα, Ζένγκα και ένα σωρό άλλοι θα μπορούσαν να κοντράρουν ορισμένους της δικής μας λίστας. Εμείς πάντως κάναμε μία επιλογή και επιχειρηματολογούμε επί τούτου.
* Στη φωτογραφία απεικονίζεται το άγαλμα του Λεβ Γιασίν.
10. ΖΑΝ ΜΑΡΙ ΠΦΑΦ
Πιθανώς να ξενίζει η παρουσία του στη λίστα. Ωστόσο, ο Βέλγος υπήρξε μαζί με τους Χανς Φαν Μπρόκελεν, Ρινάτ Ντασάεβ, Ντίνο Τζοφ ο κορυφαίος της δεκαετία (1978-'88). Οι συμπατριώτες του του πιστώνουν πως από αυτόν ξεκίνησαν οι μεγαλύτερες επιτυχίες της Εθνικής Βελγίου. Οι εκπληκτικές εμφανίσεις του συμπλήρωναν ιδανικά μία εξαιρετική ομάδα που έφτασε στον τελικό του EURO 1980 και στην τέταρτη θέση στο Μουντιάλ του 1986. Επίσης οδήγησε την άσημη Μπέβερεν (βασικός από τα 18 του) στο πρωτάθλημα (1979), για να ακολουθήσει η προαγωγή στη Μπάγερν (τρεις τίτλοι και ένας χαμένος τελικός Πρωταθλητριών το 1987).
Η αρχή γίνεται από εκεί που ξεκινάει και μία ομάδα: τον τερματοφύλακα. Οι υποψήφιοι ήταν πολλοί. Ισως κάποιοι που έμειναν εκτός, να έπρεπε να βρίσκονται εντός. Ντασάεβ, Φαν ντερ Σάρ Καρβαχάλ (ο Μεξικανός με τα πέντε Μουντιάλ), Καν, Σίλτον, Πρεντόμ, Ταφαρέλ, Αρκονάδα, Θουμπιθαρέτα, Ζένγκα και ένα σωρό άλλοι θα μπορούσαν να κοντράρουν ορισμένους της δικής μας λίστας. Εμείς πάντως κάναμε μία επιλογή και επιχειρηματολογούμε επί τούτου.
* Στη φωτογραφία απεικονίζεται το άγαλμα του Λεβ Γιασίν.
10. ΖΑΝ ΜΑΡΙ ΠΦΑΦ
Πιθανώς να ξενίζει η παρουσία του στη λίστα. Ωστόσο, ο Βέλγος υπήρξε μαζί με τους Χανς Φαν Μπρόκελεν, Ρινάτ Ντασάεβ, Ντίνο Τζοφ ο κορυφαίος της δεκαετία (1978-'88). Οι συμπατριώτες του του πιστώνουν πως από αυτόν ξεκίνησαν οι μεγαλύτερες επιτυχίες της Εθνικής Βελγίου. Οι εκπληκτικές εμφανίσεις του συμπλήρωναν ιδανικά μία εξαιρετική ομάδα που έφτασε στον τελικό του EURO 1980 και στην τέταρτη θέση στο Μουντιάλ του 1986. Επίσης οδήγησε την άσημη Μπέβερεν (βασικός από τα 18 του) στο πρωτάθλημα (1979), για να ακολουθήσει η προαγωγή στη Μπάγερν (τρεις τίτλοι και ένας χαμένος τελικός Πρωταθλητριών το 1987).
9. ΧΑΝΣ ΦΑΝ ΜΠΡΟΚΕΛΕΝ
Η επιλογή είναι αμφιλεγόμενη. Εδώ θα μπορούσε να βρίσκεται και ο Εντουιν Φαν ντερ Σάαρ. Ο Φαν Μπρόκελεν όμως είναι ένας πραγματικός μύθος και ίσως με το πέρασμα των χρόνων να καταστεί τέτοιος και ο συμπατριώτης του που αποσύρθηκε το καλοκαίρι. Τα καλύτερα του τα έκανε με την Αϊντχόφεν (6 πρωταθλήματα), αλλά και την Εθνική Ολλανδίας. Και με τις δύο υπήρξε ο θεμελιώδης λίθος για τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους. Δεν ήταν μόνο το απίστευτο ένστικτο του, αλλά και η ικανότητα του να πιάνει πέναλτι (περισσότερα από 20 σε επίσημα ματς). Μάλιστα οι σημαντικότερες αποκρούσεις του από τα 11 βήματα, χάρισαν κούπες το 1988. Στον τελικό του Πρωταθλητριών που είχε φτάσει στα πέναλτι (0-0 με τη Μπενφίκα), ψάρεψε τον Βελόσο στην τελευταία εκτέλεση (6-5), ενώ στον τελικό του EURO κόντρα στη Ρωσία (2-0), είχε κάνει το ίδιο κατά τη διάρκεια του αγώνα με τον Ιγκόρ Μπελάνοβ.
Η επιλογή είναι αμφιλεγόμενη. Εδώ θα μπορούσε να βρίσκεται και ο Εντουιν Φαν ντερ Σάαρ. Ο Φαν Μπρόκελεν όμως είναι ένας πραγματικός μύθος και ίσως με το πέρασμα των χρόνων να καταστεί τέτοιος και ο συμπατριώτης του που αποσύρθηκε το καλοκαίρι. Τα καλύτερα του τα έκανε με την Αϊντχόφεν (6 πρωταθλήματα), αλλά και την Εθνική Ολλανδίας. Και με τις δύο υπήρξε ο θεμελιώδης λίθος για τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους. Δεν ήταν μόνο το απίστευτο ένστικτο του, αλλά και η ικανότητα του να πιάνει πέναλτι (περισσότερα από 20 σε επίσημα ματς). Μάλιστα οι σημαντικότερες αποκρούσεις του από τα 11 βήματα, χάρισαν κούπες το 1988. Στον τελικό του Πρωταθλητριών που είχε φτάσει στα πέναλτι (0-0 με τη Μπενφίκα), ψάρεψε τον Βελόσο στην τελευταία εκτέλεση (6-5), ενώ στον τελικό του EURO κόντρα στη Ρωσία (2-0), είχε κάνει το ίδιο κατά τη διάρκεια του αγώνα με τον Ιγκόρ Μπελάνοβ.
8. ΡΙΚΑΡΝΤΟ ΘΑΜΟΡΑ
Αναμφίβολα ο κορυφαίος του πρώτου μισού του 20ου αιώνα. Με σήμα κατατεθέν την τραγιάσκα, το ζιβάγκο έδωσε την αφορμή για να γραφτούν δεκάδες ιστορίες για χάρη του. Οι περισσότερες εξ αυτών υμνούσαν το θάρρος του. Οπως σε εκείνο το Ισπανία – Αγγλία του 1929, όπου οι Ιβηρες νίκησαν 4-3 (η πρώτη ήττα των Αγγλων από μη βρετανική ομάδα), ενώ εκείνος έπαιζε με σπασμένο στέρνο! Αγωνίστηκε και στη Μπαρτσελόνα και στη Ρεάλ και κατηγορήθηκε ταυτόχρονα ως Καταλανός εθνικιστής, αλλά και ως οπαδός του Φράνκο. Εκείνος πάντως δήλωνε Ισπανός. Εκλεισε την καριέρα του στην χώρα με την κορυφαία απόκρουση του, στον πρώτο τελικό Μπαρτσα-Ρεάλ στο Κύπελλο (1936), χαρίζοντας την κούπα στους Μαδριλένους
7. ΖΕΠ ΜΑΓΙΕΡ
Ισως να είχε τα καλύτερα ρεφλέξ από κάθε άλλον στην ιστορία. Γι αυτό το λόγο τον αποκαλούσαν και ως «η γάτα του Ανζινγκ». Πιστός από τα γεννοφάσκια του στη Μπάγερν (536 παρουσίες), έζησε μαζί της την χρυσή εποχή της ομάδας. Για την επιτυχία των τριών διαδοχικών Πρωταθλητριών (1974, 1975, 1976), των τεσσάρων πρωταθλημάτων, των ισάριθμων Κυπέλλων και του Διηπειρωτικού του 1976 έχει ιδιαίτερα μεγάλο μερίδιο. Και την πατρίδα του όμως την υπηρέτησε πιστά με 95 συμμετοχές, όλες ως βασικός. Με τη Νασιονάλμανσαφτ κατέκτησε το Μουντιάλ του 1974 και το EURO του 1972. Κουβαλάει όμως μέχρι σήμερα έναν καημό: ότι δεν έπιασε ούτε ένα πέναλτι στον χαμένο τελικό του EURO του 1976 από την Τσεχοσλοβακία, με τη διάσημη εκτέλεση του Αντόνιν Πανένκα. Είναι ο μοναδικός Γερμανός τερματοφύλακας που βραβεύτηκε ως κορυφαίος παίκτης σε τρεις σεζόν (1975, 1977, 1978).
Αναμφίβολα ο κορυφαίος του πρώτου μισού του 20ου αιώνα. Με σήμα κατατεθέν την τραγιάσκα, το ζιβάγκο έδωσε την αφορμή για να γραφτούν δεκάδες ιστορίες για χάρη του. Οι περισσότερες εξ αυτών υμνούσαν το θάρρος του. Οπως σε εκείνο το Ισπανία – Αγγλία του 1929, όπου οι Ιβηρες νίκησαν 4-3 (η πρώτη ήττα των Αγγλων από μη βρετανική ομάδα), ενώ εκείνος έπαιζε με σπασμένο στέρνο! Αγωνίστηκε και στη Μπαρτσελόνα και στη Ρεάλ και κατηγορήθηκε ταυτόχρονα ως Καταλανός εθνικιστής, αλλά και ως οπαδός του Φράνκο. Εκείνος πάντως δήλωνε Ισπανός. Εκλεισε την καριέρα του στην χώρα με την κορυφαία απόκρουση του, στον πρώτο τελικό Μπαρτσα-Ρεάλ στο Κύπελλο (1936), χαρίζοντας την κούπα στους Μαδριλένους
7. ΖΕΠ ΜΑΓΙΕΡ
Ισως να είχε τα καλύτερα ρεφλέξ από κάθε άλλον στην ιστορία. Γι αυτό το λόγο τον αποκαλούσαν και ως «η γάτα του Ανζινγκ». Πιστός από τα γεννοφάσκια του στη Μπάγερν (536 παρουσίες), έζησε μαζί της την χρυσή εποχή της ομάδας. Για την επιτυχία των τριών διαδοχικών Πρωταθλητριών (1974, 1975, 1976), των τεσσάρων πρωταθλημάτων, των ισάριθμων Κυπέλλων και του Διηπειρωτικού του 1976 έχει ιδιαίτερα μεγάλο μερίδιο. Και την πατρίδα του όμως την υπηρέτησε πιστά με 95 συμμετοχές, όλες ως βασικός. Με τη Νασιονάλμανσαφτ κατέκτησε το Μουντιάλ του 1974 και το EURO του 1972. Κουβαλάει όμως μέχρι σήμερα έναν καημό: ότι δεν έπιασε ούτε ένα πέναλτι στον χαμένο τελικό του EURO του 1976 από την Τσεχοσλοβακία, με τη διάσημη εκτέλεση του Αντόνιν Πανένκα. Είναι ο μοναδικός Γερμανός τερματοφύλακας που βραβεύτηκε ως κορυφαίος παίκτης σε τρεις σεζόν (1975, 1977, 1978).
6. ΝΤΙΝΟ ΤΖΟΦ
Σύμφωνα με την IFFHS είναι ο 3ος καλύτερος του 20ου αιώνα. Ηγέτης με τα όλα του, το 1982 έγινε ο γηραιότερος (40 ετών, 4 μηνών, 13 ημερών) που έχει κατακτήσει ποτέ το Μουντιάλ. Το σημαντικότερο ρεκόρ όμως που εξακολουθεί να κατέχει, είναι το σερί των 1.142 λεπτών (1972-'74) που διατήρησε απαραβίαστη την εστία της Γιουβέντους σε διεθνείς αγώνες. Επίσης ήταν αναπληρωματικός στην κατάκτηση του EURO 1964 και στον χαμένο τελικό του Μουντιάλ του 1970. Με 112 παρουσίες στην Εθνική είναι τρίτος στη λίστα (Καναβάρο, Μαλντίνι), ενώ με τη Γιούβε πανηγύρισε έξι πρωταθλήματα. Το ταλέντο του δεν ήταν τόσο ξεχωριστό όσο η απίστευτα γερή κράση του που του επέτρεψε να αγωνιστεί σε όλα τα ματς επί 19 σεζόν της καριέρας του.
Σύμφωνα με την IFFHS είναι ο 3ος καλύτερος του 20ου αιώνα. Ηγέτης με τα όλα του, το 1982 έγινε ο γηραιότερος (40 ετών, 4 μηνών, 13 ημερών) που έχει κατακτήσει ποτέ το Μουντιάλ. Το σημαντικότερο ρεκόρ όμως που εξακολουθεί να κατέχει, είναι το σερί των 1.142 λεπτών (1972-'74) που διατήρησε απαραβίαστη την εστία της Γιουβέντους σε διεθνείς αγώνες. Επίσης ήταν αναπληρωματικός στην κατάκτηση του EURO 1964 και στον χαμένο τελικό του Μουντιάλ του 1970. Με 112 παρουσίες στην Εθνική είναι τρίτος στη λίστα (Καναβάρο, Μαλντίνι), ενώ με τη Γιούβε πανηγύρισε έξι πρωταθλήματα. Το ταλέντο του δεν ήταν τόσο ξεχωριστό όσο η απίστευτα γερή κράση του που του επέτρεψε να αγωνιστεί σε όλα τα ματς επί 19 σεζόν της καριέρας του.
5. ΤΖΙΑΝΛΟΥΙΤΖΙ ΜΠΟΥΦΟΝ
Επιασε τις 110 παρουσίες με το εθνόσημο και συνεχίζει. Πρόκειται για έναν εν ενεργεία θρύλο που αν και ακόμα συνεχίζει να αγωνίζεται, έχει αναρριχηθεί στην πιο δύσκολη κορυφή, αυτή του ανταγωνισμού με τους καταπληκτικούς Ιταλούς τερματοφύλακες του παρελθόντος. Απ' όλους εκείνους μόνο ο Ντίνο Τζοφ διέθετε εφάμιλλη ηγετική προσωπικότητα, αλλά υστερούσε σα αθλητικά προσόντα. Σούπερ στην κατάκτηση του Μουντιάλ (2006) και μεταξύ άλλων καλύτερος πορτιέρε της Σέριε Α οκτώ φορές, κάτι που αποτελεί ρεκόρ (1999, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2008), κορυφαίος της περασμένης δεκαετία από την IFFHS, παραμένει στα 34 του το Α στη Γιουβέντους και τη Σκουάντρα Ατζούρα.
Επιασε τις 110 παρουσίες με το εθνόσημο και συνεχίζει. Πρόκειται για έναν εν ενεργεία θρύλο που αν και ακόμα συνεχίζει να αγωνίζεται, έχει αναρριχηθεί στην πιο δύσκολη κορυφή, αυτή του ανταγωνισμού με τους καταπληκτικούς Ιταλούς τερματοφύλακες του παρελθόντος. Απ' όλους εκείνους μόνο ο Ντίνο Τζοφ διέθετε εφάμιλλη ηγετική προσωπικότητα, αλλά υστερούσε σα αθλητικά προσόντα. Σούπερ στην κατάκτηση του Μουντιάλ (2006) και μεταξύ άλλων καλύτερος πορτιέρε της Σέριε Α οκτώ φορές, κάτι που αποτελεί ρεκόρ (1999, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2008), κορυφαίος της περασμένης δεκαετία από την IFFHS, παραμένει στα 34 του το Α στη Γιουβέντους και τη Σκουάντρα Ατζούρα.
4. ΙΚΕΡ ΚΑΣΙΓΙΑΣ
Και όμως είναι ακόμα 30! Πέραν των άπειρων ατομικών διακρίσεων, του Μουντιάλ (2010), του EURO (2008), των δύο Τσάμπιονς Λιγκ ως βασικός και των εγχώριων τίτλων με τη Ρεάλ, έχει ένα απίστευτο παράσημο. Είναι το Νο 1 των Μαδριλένων από τα 18 του, ενώ τέσσερις μέρες αφότου έγινε 19, έγινε ο νεότερος πορτιέρο που έπαιξε σε τελικό Τσάμπιονς Λιγκ/ Πρωταθλητριών. Με την Εθνική Ισπανία, όπου επίσης είναι βασικός από τα 19 του, θέλει δύο συμμετοχές για να ξεπεράσει τον πρώτο Αντονι Θουμπιθαρέτα. Πως λοιπόν να μην τον ονομάσουν οι συμπατριώτες του «ο... Αγιος Ικερ»;
Και όμως είναι ακόμα 30! Πέραν των άπειρων ατομικών διακρίσεων, του Μουντιάλ (2010), του EURO (2008), των δύο Τσάμπιονς Λιγκ ως βασικός και των εγχώριων τίτλων με τη Ρεάλ, έχει ένα απίστευτο παράσημο. Είναι το Νο 1 των Μαδριλένων από τα 18 του, ενώ τέσσερις μέρες αφότου έγινε 19, έγινε ο νεότερος πορτιέρο που έπαιξε σε τελικό Τσάμπιονς Λιγκ/ Πρωταθλητριών. Με την Εθνική Ισπανία, όπου επίσης είναι βασικός από τα 19 του, θέλει δύο συμμετοχές για να ξεπεράσει τον πρώτο Αντονι Θουμπιθαρέτα. Πως λοιπόν να μην τον ονομάσουν οι συμπατριώτες του «ο... Αγιος Ικερ»;
3. ΓΚΟΡΝΤΟΝ ΜΠΑΝΚΣ
Σε σχέση με όλους τους υπόλοιπους της 10άδας το παλμαρέ του είναι το πιο αδειανό. Τις ταπεινές Τσεστερφιλντ, Λέστερ και Στόουκ και τρία Λιγκ Καπ περιλάμβανε το βιογραφικό του, όταν βρέθηκε στην Εθνική Αγγλίας. Η IFFHS τον έχει τοποθετήσει στη δεύτερη θέση των κορυφαίων αν και εμείς θα τον βάλουμε μία θέση πιο πίσω. Προσόν του ο τρόπος που διάβαζε το παιχνίδι, ενώ ήταν ίσως ο πρώτος που έπαιζε και ως λίμπερο, μιας και παλιότερα θεωρούταν λάθος να απομακρύνεται από τη γραμμή του ο τερματοφύλακας. Του πιστώνεται η λεγόμενη και ως κορυφαία απόκρουση όλων των εποχών. Ηταν η αντίδραση του στην κεφαλιά του Πελέ στο Μουντιάλ του 1970. Τέσσερα χρόνια νωρίτερα είχε τεράστια συμβολή στην κατάκτηση του τροπαίου από τα Λιοντάρια.
Σε σχέση με όλους τους υπόλοιπους της 10άδας το παλμαρέ του είναι το πιο αδειανό. Τις ταπεινές Τσεστερφιλντ, Λέστερ και Στόουκ και τρία Λιγκ Καπ περιλάμβανε το βιογραφικό του, όταν βρέθηκε στην Εθνική Αγγλίας. Η IFFHS τον έχει τοποθετήσει στη δεύτερη θέση των κορυφαίων αν και εμείς θα τον βάλουμε μία θέση πιο πίσω. Προσόν του ο τρόπος που διάβαζε το παιχνίδι, ενώ ήταν ίσως ο πρώτος που έπαιζε και ως λίμπερο, μιας και παλιότερα θεωρούταν λάθος να απομακρύνεται από τη γραμμή του ο τερματοφύλακας. Του πιστώνεται η λεγόμενη και ως κορυφαία απόκρουση όλων των εποχών. Ηταν η αντίδραση του στην κεφαλιά του Πελέ στο Μουντιάλ του 1970. Τέσσερα χρόνια νωρίτερα είχε τεράστια συμβολή στην κατάκτηση του τροπαίου από τα Λιοντάρια.
2. ΠΕΤΕΡ ΣΜΑΪΧΕΛ
Για την IFFHS είναι τρίτος. Για μας δεύτερος αν και θα μπορούσε να βρίσκεται και στην κορυφή. Σίγουρα είναι ο καλύτερος της σύγχρονης εποχής. Σίγουρα ο καλύτερος που έχουμε δει οι νεότεροι. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψει κάνεις τις αντιδράσεις του. Τα είχε όλα. Κορμί, ύψος, μυαλό, ρεφλέξ. Ολα στο κόκκινο. Ηταν τέλειος. Και το πιο φοβερό ήταν πως ενώ όλοι οι υπόλοιποι απλά έδιωχναν τη μπάλα στα πλονζόν τους, εκείνος την... καπάκωνε. Τίτλοι; Με το σωρό. Από τα εννέα πρωταθλήματα με Μπρόντμπι (3), Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (5), Σπόρτινγκ Λισσαβώνας έως το τρεμπλ του 1999. Εκείνη την χρονιά ξεχωρίζει μαζί με την απίστευτη κατάκτηση του EURO από τη Δανία του το 1992!
Για την IFFHS είναι τρίτος. Για μας δεύτερος αν και θα μπορούσε να βρίσκεται και στην κορυφή. Σίγουρα είναι ο καλύτερος της σύγχρονης εποχής. Σίγουρα ο καλύτερος που έχουμε δει οι νεότεροι. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψει κάνεις τις αντιδράσεις του. Τα είχε όλα. Κορμί, ύψος, μυαλό, ρεφλέξ. Ολα στο κόκκινο. Ηταν τέλειος. Και το πιο φοβερό ήταν πως ενώ όλοι οι υπόλοιποι απλά έδιωχναν τη μπάλα στα πλονζόν τους, εκείνος την... καπάκωνε. Τίτλοι; Με το σωρό. Από τα εννέα πρωταθλήματα με Μπρόντμπι (3), Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (5), Σπόρτινγκ Λισσαβώνας έως το τρεμπλ του 1999. Εκείνη την χρονιά ξεχωρίζει μαζί με την απίστευτη κατάκτηση του EURO από τη Δανία του το 1992!
1. ΛΕΒ ΓΙΑΣΙΝ
Δυστυχώς η τηλεόραση δεν ευδοκιμούσε σε εκείνες τις μακρινές εποχές. Οπότε στην περίπτωση της Μαύρης Αράχνης που δεν υπάρχει η εικόνα για να περιγράψει τις διάσημες 1.000 λέξεις, η αξιολόγηση της ως κορυφαίας κάτω από τα δοκάρια, μπορεί να στηριχτεί μόνο στις αφηγήσεις. Αυτές τον περιγράφουν ως μία μυθική ιπτάμενη μορφή. Κάτι σαν ημίθεος. Λένε επίσης πως έπιασε περισσότερα από150 πέναλτι και κράτησε απαραβίαστη την εστία του για 270 από τα 812 της καριέρας του. Πως κατέκτησε ακόμα και το πρωτάθλημα Ρωσία στο χόκεϊ. «Η χαρά που πήρα όταν είδα τον Γιούρι Γκαγκάριν στο διάστημα, ξεπερνιέται μόνο από την απόκρουση ενός πέναλτι», συνήθιζε να λέει ο ίδιος. Για εκείνον οι άλλοι είπαν πολλά. Κολακείες με το σωρό. Κορυφαία όλων που δείχνει το πως χειριζόταν τη μπάλα, ήταν εκείνη του Σάντρο Ματσόλα: «Ο Γιασίν παίζει καλύτερη μπάλα από μένα»! Τρεις παρουσίες σε Μουντιάλ (1958, 1962, 1966 τέταρτη θέση), μία κατάκτηση EURO 1960, φιναλίστ το 1964 και ένα Χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο (1956). Και για κερασάκι... η Χρυσή Μπάλα του 1963 (ο μοναδικός τερματοφύλακας που την έχει κατακτήσει). Μάλλον πρέπει να ήταν ο καλύτερος, έτσι δεν είναι;
Δυστυχώς η τηλεόραση δεν ευδοκιμούσε σε εκείνες τις μακρινές εποχές. Οπότε στην περίπτωση της Μαύρης Αράχνης που δεν υπάρχει η εικόνα για να περιγράψει τις διάσημες 1.000 λέξεις, η αξιολόγηση της ως κορυφαίας κάτω από τα δοκάρια, μπορεί να στηριχτεί μόνο στις αφηγήσεις. Αυτές τον περιγράφουν ως μία μυθική ιπτάμενη μορφή. Κάτι σαν ημίθεος. Λένε επίσης πως έπιασε περισσότερα από150 πέναλτι και κράτησε απαραβίαστη την εστία του για 270 από τα 812 της καριέρας του. Πως κατέκτησε ακόμα και το πρωτάθλημα Ρωσία στο χόκεϊ. «Η χαρά που πήρα όταν είδα τον Γιούρι Γκαγκάριν στο διάστημα, ξεπερνιέται μόνο από την απόκρουση ενός πέναλτι», συνήθιζε να λέει ο ίδιος. Για εκείνον οι άλλοι είπαν πολλά. Κολακείες με το σωρό. Κορυφαία όλων που δείχνει το πως χειριζόταν τη μπάλα, ήταν εκείνη του Σάντρο Ματσόλα: «Ο Γιασίν παίζει καλύτερη μπάλα από μένα»! Τρεις παρουσίες σε Μουντιάλ (1958, 1962, 1966 τέταρτη θέση), μία κατάκτηση EURO 1960, φιναλίστ το 1964 και ένα Χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο (1956). Και για κερασάκι... η Χρυσή Μπάλα του 1963 (ο μοναδικός τερματοφύλακας που την έχει κατακτήσει). Μάλλον πρέπει να ήταν ο καλύτερος, έτσι δεν είναι;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου